50-lecie Odnowy w Duchu Świętym – Rzym

images

 

W dniach 31 maja – 4 czerwca 2017 wspólnoty charyzmatyczne Odnowy w Duchu Świętym z całego świata zaproszone zostały przez papieża Franciszka do Watykanu, na wspólne świętowanie 50-lecia Odnowy w Duchu Świętym [ ICCRS – International Catholic Charismatic Renewal].
„…czekam na Was wszystkich, charyzmatyków świata, abyśmy obchodzili razem Wasz Wielki Jubileusz w Pięćdziesiątnicę 2017 roku na Placu św. Piotra” [Rzym, 2014]
Także w naszych sercach rozbudziło się pragnienie uczestniczenia w obchodach tego jubileuszu. 24 osoby  z włodawskiej Wspólnoty ,,Emmanuel” pod opieką o. Pawła Subika wyleciały 31 maja do Rzymu. Udział w uroczystościach 50-lecia Odnowy w Duchu Świętym pragnęliśmy pogodzić z wyjazdem do Asyżu i choć symbolicznym zwiedzeniem Rzymu. I tak, 1 czerwca, w czwartek uczestniczyliśmy we Mszy św. sprawowanej dla Polaków przy grobie Świętego Jana Pawła II. Dalszą część dnia przeznaczyliśmy na wyjazd do Asyżu, gdzie zwiedziliśmy Bazylikę św. Franciszka, Bazylikę św. Klary oraz Bazylikę Matki Bożej Anielskiej. Naszym przewodnikiem był o. Stanisław Małys.
W piątek, 2 czerwca, zwiedzaliśmy Muzea Watykańskie i Bazylikę św. Piotra Apostoła. Wieczorem wzięliśmy udział w Światowym Jubileuszowym Spotkaniu Charyzmatycznym oraz Mszy Świętej sprawowanej na Circo Massimo, której przewodniczył kard. Joseph Farrel. Obchody jubileuszowe zgromadziły w Rzymie przedstawicieli 130 krajów świata. Pielgrzymi przybyli z każdego zakątka globu. Czuliśmy olbrzymią radość, modliliśmy się i uwielbialiśmy Pana śpiewem.  Słuchaliśmy też świadectw pierwszych osób, które doświadczyły odnowienia w Duchu Świętym na Uniwerystecie w Pittsburghu w Pensylwanii.
Sobota, 3 czerwca również obfitowała w ważne wydarzenia. W Domu Polskim, gdzie się zatrzymaliśmy na czas pobytu w Rzymie o. Paweł Subik o godz. 10-tej odprawił uroczystą Eucharystię, po której siostry Sercanki przybliżyły nam historię Domu Polskiego. Mieliśmy też możliwość poznać zgromadzone w Domu zasoby,  znalazły się w nim bowiem dary przekazywane w czasie pontyfikatu Janowi Pawłowi II. Opiekę nad tymi zbiorami sprawują siostry ze Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego (sercanki). O godzinie 16-stej byliśmy już na Circo Massimo, by uczestniczyć w Wigilii Zesłania Ducha Świętego z Ojcem Świętym Franciszkiem. Zanim wróciliśmy na nocleg do Domu Polskiego zwiedzaliśmy Rzym nocą…
W niedzielę, 4 czerwca, najważniejszym punktem dnia była Msza św. Zesłania Ducha Świętego z Ojcem Świętym Franciszkiem na Placu św. Piotra [ tekst papieskiej homilii został zamieszczony na dole tej strony]. Papieskie błogosławieństwo napełniło nasze serca Bożą radością, miłością i pokojem. Udało nam się też przekazać Ojcu Świętemu list od naszej Wspólnoty.
Poniedziałek, 5 czerwca był ostatnim dniem naszego pobytu w Rzymie. Pozostały do wylotu do Polski czas spędziliśmy na zwiedzaniu Rzymu i skosztowaniu włoskiej pizzy :-)

 

Portal eKAI umieścił na swej stronie tekst papieskiej homilii. Opublikowany poniżej tekst pochodzi ze strony tego portalu- ekai.pl
O znaczeniu Ducha Świętego dla jedności Kościoła mówił papież podczas Eucharystii sprawowanej na placu św. Piotra z okazji uroczystości Pięćdziesiątnicy.
Dobiega dziś końca okres wielkanocny, pięćdziesiąt dni od Zmartwychwstania Jezusa do Pięćdziesiątnicy, naznaczonych w sposób szczególny obecnością Ducha Świętego. To On jest w istocie darem paschalnym w pełnym tego słowa znaczeniu. Jest to Duch Stworzyciel, który zawsze dokonuje rzeczy nowych. W dzisiejszych czytaniach są nam ukazane dwie nowości: w pierwszym Duch czyni z uczniów nowy lud; a w Ewangelii stwarza w uczniach nowe serce.
Nowy lud. W dniu Pięćdziesiątnicy Duch zstąpił z nieba w postaci „języków jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami” (Dz 2, 3-4). Słowo Boże opisuje w ten sposób działanie Ducha, który najpierw spoczywa na każdym, a następnie wszystkich łączy. Każdemu daje dar i wszystkich gromadzi w jedności. Innymi słowy, ten sam Duch tworzy różnorodność i jedność, kształtując w ten sposób lud nowy, zróżnicowany i zjednoczony: Kościół powszechny. Najpierw z wyobraźnią i nieprzewidywalnością tworzy różnorodność. W każdym czasie sprawia rzeczywiście rozkwit nowych i różnych charyzmatów. Następnie ten sam Duch dokonuje jedności: łączy, zbiera, na nowo tworzy harmonię: „Swoją obecnością i swoim działaniem łączy w jedności duchy, różne i odrębne między sobą” (CYRYL ALEKSANDRYJSKI, Komentarz do Ewangelii świętego Jana XI, 11). Tak aby była jedność prawdziwa, według Boga, która nie oznacza jednolitości, ale jedność w różnicy.
Aby tego dokonać warto, byśmy starali się wystrzegać dwóch często powtarzających się pokus. Pierwszą nich jest do dążenie do różnorodności bez jedności. Dzieje się tak, kiedy chcemy się wyróżnić, kiedy tworzone są koalicje i partie, gdy dochodzi do usztywnienia stanowisk wykluczających, do zamknięcia się w swoich partykularyzmach, być może uważając siebie za lepszych, lub tych, którzy zawsze mają rację. Wówczas wybiera się część, a nie całość, przynależność do tego czy innego kręgu, bardziej niż przynależność do Kościoła. Stajemy się „fanami” danej części, zamiast być braćmi i siostrami w tym samym Duchu; bardziej chrześcijanami „prawicowymi lub lewicowymi”, niż Jezusa; nieugiętymi stróżami przeszłości lub awangardystami przyszłości bardziej, niż pokornymi i wdzięcznymi dziećmi Kościoła. W ten sposób mamy do czynienia z różnorodnością bez jedności. Przeciwną pokusą jest natomiast dążenie do jedności bez różnorodności. Jednak w ten sposób jedność staje się jednolitością, obowiązkiem czynienia wszystkiego razem i wszystkiego w ten sam sposób, myśląc wszyscy zawsze w ten sam sposób. Tak jedność staje się w końcu uniformizacją i nie ma już wolności. Ale, jak mówi Paweł, „gdzie jest Duch Pański – tam wolność” (2 Kor 3,17).
Nasza modlitwa do Ducha Świętego jest zatem prośbą o łaskę przyjęcia Jego jedności, spojrzenia obejmującego i miłującego niezależnie od preferencji osobistych, Jego Kościoła, naszego Kościoła; zatroszczenia się o jedność pośród wszystkich, aby wyeliminować trujące plotki siejące niezgodę i zazdrość, ponieważ bycie ludźmi Kościoła oznacza bycie ludźmi komunii; to także prośba o serce odczuwające, że Kościół jest naszą matkę i naszym domem: domem gościnnym i otwartym, gdzie dzielimy się wielopostaciową radością Ducha Świętego.
Przechodzimy zatem do drugiej nowości: nowe serce. Zmartwychwstały Jezus, ukazując się po raz pierwszy swoim uczniom, mówi: „Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane” (J 20,22-23). Jezus nie potępia swoich uczniów, który Go opuścili i zaparli się podczas Męki, ale daje im Ducha przebaczenia. Duch jest pierwszym darem Zmartwychwstałego i zostaje dany przede wszystkim po to, aby przebaczać grzechy. Oto początek Kościoła, to jest spoiwo, które nas zespala, cement jednoczący cegły domu: przebaczenie. Bo przebaczenie jest darem do n-tej potęgi, jest największą miłością, tą, która zespala mimo wszystko, która powstrzymuje upadek, która umacnia i utwierdza. Przebaczenie wyzwala serce i pozwala, by rozpocząć na nowo: przebaczenie daje nadzieję, bez przebaczenia nie można budować Kościoła.
Duch przebaczenia, który rozwiązuje wszystko w zgodzie pobudza nas do odrzucenia innych dróg: tych dróg pochopności ludzi osądzających, tych dróg bez odwrotu ludzi zamykających wszelkie drzwi, dróg jednokierunkowych ludzi krytykujących inne osoby. Natomiast Duch zachęca nas do drogi dwukierunkowej przebaczenia otrzymanego i darowanego, drogi Bożego miłosierdzia, które staje się umiłowaniem bliźniego, miłości jako „jedynego kryterium według którego wszystko należy czynić, albo nie czynić, zmieniać, albo też nie zmieniać” (IZAAK, OPAT KLASZTORU STELLA, Kazanie 31). Prośmy o łaskę czynienia coraz piękniejszym oblicza naszej Matki Kościoła, odnawiając się poprzez przebaczenie i poprawiając samych siebie: tylko wtedy będziemy mogli poprawiać innych w miłości.
Prośmy o to Ducha Świętego, będącego ogniem miłości, który płonie w Kościele i w nas samych, chociaż często przykrywamy Go popiołem naszych win: „Duchu Boży, Panie, który jesteś w moim sercu i w sercu Kościoła, Ty, który prowadzisz Kościół naprzód, kształtując go w różnorodności, przyjdź. Potrzebujemy Ciebie jak wody, aby żyć: zstąp na nas ponownie i naucz nas jedności, odnów nasze serca i naucz nas kochać tak, jak Ty nas kochasz, przebaczać, jak Ty nam przebaczasz. Amen”.